ترجمهء اجماليّه : فرمود حضرت امام - عليه السّلام - كه : نمىگردد عبد ، بندهء خالص بىغشّ از براى خداى تعالى ، تا آنكه بگردد مدح و مذمّت كردن مردم او را ، در نزد او يكسان ؛ زيرا كه كسى كه او ممدوح است در نزد حقّ تعالى ، نمىگردد مذموم به مذمّت كردن مردم ، و همچنين است مذموم . و مسرور مباش به مدح هيچ‌كس ؛ پس به درستى كه زياد نمىكند مدح خلق در منزلت و مقام تو در نزد حقّ تعالى ، و بىنياز نمىگرداند مدح ايشان تو را از آنچه حكم شده است از جانب حقّ تعالى از براى تو و آنچه معدوم و مفقود است از حق بر تو . و محزون مباش نيز به مذمّت كردن هيچ‌كس ؛ پس به درستى كه نقصان به هم نمىرساند از تو به واسطهء آن ، ذرّه‌اى از حظّ و نصيب تو ، و تنزّل نمىدهد از رتبهء نيكى تو چيزى را . و كفايت كن به شهادت دادن حقّ تعالى از براى منفعت و خوبى تو و بر تو از جهت مضرّت و بدى تو ؛ فرموده است خداى عزّ و جلّ : « و كفايت مىكند شهادت دادن خداوند تو را » . و كسى كه قدرت ندارد بر صرف و گردانيدن مذمّت از نفس خود و استطاعت و امكان ندارد بر اثبات مدح از براى خود ، چگونه اميد دارد كسى ديگر مدح او را و بترسد از ذمّ او ، يا چگونه اميد دارد به مدح ديگران او را يا ذمّ ايشان ؟ ! . و بگردان صورت مدح و ذمّ خود را يكى ؛ يعنى چنان‌كه از مدح خوشحال مىشوى از ذمّ هم خوشحال باش ، يا چنان‌كه از ذمّ افسرده مىشوى از مدح هم افسرده باش . و بايست در مقامى كه غنيمت شمارى به آن ، مدح خداى عزّ و جلّ را از براى خود و رضاى او را ؛ زيرا كه به درستى كه خلايق ، خلقت شده‌اند از عجز ، از آب سستى ، و نيست از براى منفعت ايشان مگر آنچه را سعى نمايند در اكتساب آن ؛ فرمود خداى عزّ و جلّ - كه جليل گوينده‌اى است - : « و آنكه نيست از براى انسان مگر آنچه را سعى نمايد » . و